W myśl obowiązujących przepisów prawa pracy pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego i płatnego urlopu wypoczynkowego (art. 152 par. 1 k.p.). Na wniosek pracownika może on być podzielony na części. Kształtowanie długości trwania odpoczynku nie jest jednak w pełni dowolne
Przepisy prawa pracy nakładają na pracodawcę obowiązek udzielenia podwładnemu płatnego okresu zwolnienia od pracy w celu wypoczynku, w wymiarze określonym przepisami kodeksu pracy oraz w terminie ustalonym z pracownikiem.
Cel urlopu
Urlop wypoczynkowy, z uwagi na swój cel, jest instytucją prawa pracy o szczególnej wadze. Potwierdzają to liczne uregulowania prawne zawarte także w przepisach międzynarodowych. Konwencja nr 132 MOP z 1970 r. w sprawie corocznych płatnych urlopów przewiduje, iż urlop wypoczynkowy nie może być niższy niż 3 tygodnie za jeden rok pracy. Z kolei art. 2 ust. 3 Europejskiej Karty Społecznej zobowiązuje państwa strony do zapewnienia corocznego, co najmniej dwutygodniowego, płatnego urlopu. Natomiast przepisy wspólnotowe, zawarte w art. 7 Dyrektywy nr 93/104/WE w sprawie niektórych aspektów organizacji czasu pracy, wymagają od państw członkowskich podjęcia niezbędnych działań, aby każdy pracownik mógł skorzystać w ciągu roku z co najmniej czterech tygodni płatnego urlopu wypoczynkowego.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.