"Gangster Squad. Pogromcy mafii" - recenzja

Zadymione knajpy pełne jazzu, limuzyny o garbatych kształtach, karabin maszynowy Tommy gun, kapelusze snap-brimmed (o złamanym rondzie), bezwzględni twardziele i kobiety o nieziemsko czerwonych ustach. Czego jeszcze potrzebuje film gangsterski, by nazwać go wybitnym? Dobrego scenariusza. A to niestety najsłabsza część „Gangster Squad: pogromcy mafii”. Choć słaba, nie oznacza, że trzeba ten film skreślić. To prawda, że historia nie dorównuje chociażby tej z „Tajemnic Los Angeles”, ale obraz i tak warto zobaczyć. Przede wszystkim ze względu na aktorów i na obraz, jaki przygotowali nam twórca „Zombieland” Ruben Fleischer i jego ekipa. Piękne zdjęcia zabierają nas do Los Angeles zaraz po II wojnie światowej. Miastem Aniołów rządzi bezwzględny gangster Mickey Cohen. Opłaca setki polityków, gliniarzy, biznesmenów. Na polecenie naczelnika Billa Parkera nieprzekupny sierżant John O’Mara formuje mały oddział, który ma – sposobami pozaregulaminowymi – dobrać się do Cohena. Udaje mu się zebrać grupę wyjątkowych policjantów, m.in. wybitnego rewolwerowca i speca od elektroniki. Sześciu gliniarzy coraz bardziej depcze gangsterowi po piętach. Jeden z nich Jerry Wooters spotyka się nawet z jedną z dziewczyn Cohena. Ten nie zamierza patrzeć na działania gliniarzy w milczeniu.