Tomasz Mościcki "Teatry Warszawy 1944–1945" - recenzja

Monumentalne wydawnictwo jest barwną opowieścią o dramatach ludzkich wpisanych w dramat poranionego miasta, o budzącym się życiu teatralnym w stolicy, obciążonym pułapkami przeszłości. Autor „Teatrów Warszawy”kontynuuje pasję monografa nieistniejącej Warszawy. Po wydaniu „Kochanej starej budy” poświęconej teatrowi Qui Pro Quo oraz kroniki stołecznych teatrów1939 r., zajął się okresem tużpowojennym. Przez ponad trzy lata Mościcki przewertował w bibliotekach i archiwach tysiące recenzji, świadectw, wspomnień, przeczytał niemal wszystko, co napisano o warszawskich teatrach w latach 1944 i 1945. W ten sposób powstała unikatowa praca, której integralną część stanowią dylematy moralne związane z domniemaną lub rzeczywistą kolaboracją aktorów w czasie drugiej wojny światowej. Na okładce książki, obok wypowiedzi Stefana Jaracza i Janusza Minkiewcza, Mościcki cytuje Jana Kreczmara twierdzącego: „Jestem w zgodzie ze swojem sumieniem, że wówczas, gdy (...) mury Warszawy płonęły od czerwonych plakatów z niekończącemi się listami rozstrzelanych, nie byłem zmuszony pokazywać na scenie uśmiechniętej twarzy, która miała świadczyć wobec społeczeństwa i świata, że życie w Generalnej Guberni płynie spokojnie i normalnie”.