"Marek Hłasko. Listy" - czekanie na szczęście

Zbyt dobrze pamiętam tę egzaltację. Siedemnaście albo szesnaście lat, wyimaginowane „pierwsze kroki w chmurach” i silna fascynacja Markiem Hłaską, który tak dobrze wszystko wiedział i rozumiał. Był męski, cyniczny, doświadczony. Hłasko fascynował moje pokolenie nie tyle jako literat, co wyzywający men z petem w zębach, chociaż pisarzem też był przecież świetnym, a wrażenie, jakie swego czasu wywarły na mnie „Piękni dwudziestoletni”, „Ósmy dzień tygodnia”, „Drugie zabicie psa” czy „Sowa, córka piekarza” jest wciąż silne.