Marita de Sterck "Zakwitające dziewczęta" - recenzja

 Wiemy od tym dobrze od czasów odkryć Carla Gustava Junga. Marita de Sterck przekonuje, że słowo mówione zawsze miało dla niej magiczną moc. „Opowieści mojego ojca wprowadziły mnie w kulturę okolic rzeki Rupel we Flandrii. Nie minęło dużo czasu, a próbowałam opowiadać je własnymi słowami. Kiedy wuj mojej matki wrócił do Belgii po dwudziestu kilku latach pracy misyjnej w Chinach, uległam czarowi nie tylko jego mitry i chińskich waz, lecz przede wszystkim opowieści, które przyjechały wraz z nim w fałdach jego fioletowych szat” – pisze we wstępie.