Wiadomości

Im dłużej trwa szaleńcza ofensywa dyplomatyczna Donalda Trumpa, tym bardziej oczywiste się staje, że prezydent USA nie ma planu. Ma co najwyżej cel – jak najszybciej doprowadzić do zaprzestania walk w Ukrainie, żeby móc się pochwalić sukcesem. Połajanki w kierunku prezydenta Ukrainy, przymuszanie Kijowa do podpisania kolonialnej umowy o dostępie do surowców, zapewnienia, że Putin zgodził się na europejskie wojska nad Dnieprem, co zostało szybko i stanowczo zdementowane przez Kreml – to wszystko dowiodło, że obecna administracja USA po prostu uderza na oślep, licząc na to, że w końcu któryś z ciosów na odlew siądzie.

To była woda na młyn eurosceptyków. J.D. Vance, wiceprezydent USA, przybył na Stary Kontynent jedynie po to, by nas zganić. – Zagrożenie dla Europy, które mnie martwi, to nie Rosja, to nie Chiny, to nie żaden czynnik zewnętrzny. To zagrożenie wewnętrzne: odwrót od niektórych najbardziej fundamentalnych wartości – grzmiał podczas lutowej Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa. W końcu krytycy Unii Europejskiej mogli poczuć wsparcie zza oceanu. Marine Le Pen, która nazywa Wspólnotę porażką. Geert Wilders, którego zdaniem UE zabrała nam tożsamość narodową. Nigel Farage, dla którego Unia jest strefą „masowego bezrobocia”.

Co trzy lata United States Geological Survey (USGS), agencja rządowa działająca w obszarze nauk przyrodniczych, publikuje zestawienie minerałów kluczowych dla gospodarki Stanów Zjednoczonych. Do tej grupy zaliczane są surowce niezbędne z punktu widzenia bezpieczeństwa gospodarczego i interesów USA, których dostawy są podatne na zakłócenia. Minerały krytyczne to też takie, bez których nie powstałyby produkty o dużym znaczeniu dla gospodarki lub bezpieczeństwa narodowego.

Mam wrażenie, że zaczęliśmy od punktu trzeciego, a nie mamy załatwionego pierwszego, czyli efektywnego zamrożenia frontu. Rosja doskonale rozumie, że trwające działania zbrojne to jej kluczowy argument w negocjacjach.