Nowaka nie interesuje zespół Aspergera, bo ten rozmywa mu się w workowatej kategorii „obłędu” [Polemika]

Posługując się prestiżem związanym z pozycją akademicką i okraszając swój wywód cytatami z klasyków myśli filozoficznej, na łamach ogólnopolskiego dziennika autor propaguje poglądy, których samo głoszenie – nie mówiąc już o wprowadzeniu w życie – wyrządza krzywdę ludziom cierpiących i ich bliskim. Artykuł ten jest także zwyczajnie niebezpieczny, zwłaszcza w obecnym klimacie politycznym. Do głównego nurtu debaty publicznej wprowadza bowiem idee, na które dotąd było miejsce jedynie na jej brunatnych marginesach. Od tego miejsca prosta – choć może nie tak krótka – droga prowadzi do rozwiązań instytucjonalnych. Krytyka, z jaką się spotkał, świadczy oczywiście o tym, że nie jest z nami jeszcze tak źle, nadal jednak czuję się w obowiązku zabrać głos w tej sprawie. Czynię to jako przedstawiciel tego samego środowiska akademickiego – środowiska polskiej filozofii – które niestety reprezentuje również Nowak i które jego tekst okrywa hańbą.