Dłuższa nieobecność chorobowa pracownika nie uprawnia pracodawcy do rozwiązania z nim stosunku pracy z tej przyczyny, jeśli po zakończonej chorobie zatrudniony stawi się do pracy. Czy w każdym przypadku powrót pracownika wyklucza rozwiązanie z nim stosunku pracy?
Pracodawca upoważniony jest do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w razie dłuższej usprawiedliwionej nieobecności pracownika, spowodowanej jego niezdolnością do pracy wskutek choroby (art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b k.p.). Rozwiązanie umowy nie może jednak nastąpić po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny niezdolności do pracy (art. 53 par. 3). Oznacza to, iż uprawnienie do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia ustaje, jeśli pracownik stawi się do pracy, będąc zdolnym do jej wykonywania w znaczeniu posiadania rzeczywistej zdolności do pracy, którą utracił z powodu choroby.
Jednak zgodnie z art. 229 par. 4 k.p. pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na danym stanowisku. Przerwanie okresu nieobecności spowodowanej chorobą jest zatem ściśle związane z momentem stawienia się do pracy, ale przypadającym po uzyskaniu przez pracownika takiego orzeczenia.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.