Nie tylko tytuł jest oryginalny. „Niebiańskie żony Łąkowych Maryjczyków” Aleksieja Fedorczenki to rzadki we współczesnym kinie przykład folkowego fresku o kobiecej seksualności.
Uważajmy ze schematami. Prostolinijne lica uczciwych wiejskich dziewuch bywają zaróżowione od bezwstydnych myśli, czynów i czarów. Eros w „Niebiańskich żonach” bywa dosłowny, ludyczny, ale także wyrafinowany. Fedorczence udała się rzecz karkołomna: nie roniąc niczego z autorskiej konstrukcji dramatycznej, nasycił ją życiem przełamującym surowy etnograficzny zapis. Film został podzielony na dwadzieścia sześć rozdziałów różnej długości. Wszystkie bohaterki mają imiona rozpoczynające się od litery O. „To rodzaj kalendarza” – tłumaczył reżyser. „Litera O wygląda jak koło, wszystkie pory roku i życia”. W ukazanych jakby poza czasem opowieściach kobiet wywodzących się z ludów ugrofińskich: Okanay, Oshanyak, Oshtylech, Oshiviki, Orazvi czy Odochy, najwięcej jest popędów i biologii, nie brakuje także wyższych uczuć. Seksowna jest miłość, erotyczna bywa czułość.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.