Zatrudniając pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy, strony mają obowiązek ustalić dopuszczalną liczbę godzin pracy ponad określony w umowie wymiar, których przekroczenie uprawnia pracownika do dodatku do wynagrodzenia. Co w sytuacji, kiedy strony nie wskażą tego limitu?
Obowiązek wskazania liczby godzin pracy, po przekroczeniu których pracownik jest uprawniony do dodatku, wynika z art. 151 par. 5 kodeksu pracy. Strony mogą na przykład ustalić, że limit pracownika zatrudnionego na pół etatu wynosi 6 godzin na dobę. W takim przypadku za pracę w 5. i 6. godzinie pracownik otrzyma normalne wynagrodzenie, w 7. i 8. – oprócz normalnego wynagrodzenia – dodatek za nadgodziny.
Przepisy nie precyzują natomiast konsekwencji braku określenia takiego limitu. W tej kwestii prezentowane są dwa stanowiska. Zgodnie z pierwszym, jeżeli strony nie ustalą limitu, pracownikowi nie przysługuje dodatek, o którym mowa w art. 1511 par. 1 k.p. Stanowisko to przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z 9 lipca 2008 r. (I PK 315/07). W takim przypadku pracownik otrzymywałby normalne wynagrodzenie za wykonywanie obowiązków ponad ustalony wymiar aż do ósmej godziny pracy. Począwszy od dziewiątej godziny, przysługiwałby mu dodatek za nadgodziny.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.