Rozliczanie usług niematerialnych świadczonych między powiązanymi firmami sprawia w praktyce wiele problemów. Czy łatwo jest rozróżnić czynności podejmowane w interesie podmiotu dominującego lub grupy przedsiębiorstw powiązanych jako całości lub wynikających z samej przynależności do grupy, od czynności (usług), które przynoszą wymierne korzyści poszczególnym podmiotom zależnym?
W praktyce nie zawsze jest łatwe do przeprowadzenia. Rozważmy na przykład wydatki ponoszone na reklamę przez podmiot dominujący, które pozwalają podmiotowi zależnemu zaoszczędzić nakłady na własną reklamę; prawo do używania znaku towarowego podmiotu dominującego, gotowość wyspecjalizowanych oddziałów podmiotu dominującego lub podmiotu zależnego do świadczenia na zamówienie usług polegających na rozwiązywaniu problemów prawnych, finansowych i technicznych; doradztwo przy nabywaniu towarów i usług czy udzielanie gwarancji kredytowej przez jeden podmiot powiązany innemu podmiotowi powiązanemu. Otóż nie stanowią one korzyści płynących z samej przynależności do grupy, lecz wynikają z podejmowania pewnych działań przez podmiot dominujący lub podmiot zależny wchodzący w skład grupy i mogą być uznane za usługi.
Jeżeli usługa świadczona między podmiotami powiązanymi może być uznana za koszt uzyskania przychodu, w dalszej kolejności należy poddać badaniu wysokość poniesionych na nią wydatków. Określenie ceny usługi może nastąpić w dwojaki sposób, a mianowicie przy zastosowaniu jednostkowego rozliczenia lub translokacji kosztów (Cost-Sharing).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.