Przepisy prawa pracy nie określają w sposób enumeratywny przyczyn rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków. Pracodawca ma w tym zakresie dużą swobodę. Jednakże oceniając każdy konkretny przypadek, musi się liczyć z tym, iż to na nim spoczywa obowiązek udowodnienia, że przyczyna zwolnienia faktycznie zaistniała
Naruszenia obowiązków dających prawo do dyscyplinarnego zwolnienia dotyczyć mogą wyłącznie obowiązków o charakterze podstawowym. Katalog takich obowiązków nie jest wymieniony w kodeksie pracy (poza obowiązkiem przestrzegania przez pracownika przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy). Zachowania, które dają podstawy do tego, aby wskazać je jako przyczynę zwolnienia dyscyplinarnego, zostały szeroko wskazane w orzecznictwie sądowym.
Nieobecność w pracy
Bardzo liczna grupa przyczyn dających pracodawcy prawo do dyscyplinarnego zwolnienia pracownika związana jest z nieobecnością w pracy. Ten sposób rozstania z pracownikiem uzasadnia w pierwszej kolejności trwałe porzucenie pracy. Jednak nieusprawiedliwiona nieobecność nawet jednorazowa może zostać również uznana za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Podobnie potraktowane być może samowolne opuszczenie miejsca pracy nawet wówczas, gdy regulamin pracy kwalifikuje samowolne opuszczenie pracy jako uchybienie uzasadniające zastosowanie kary porządkowej (wyrok Sądu Najwyższego z 22 grudnia 1998 r., I PKN 507/98, OSNP 2000/4/132).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.