Minister Czerwińska specjalnie dla DGP: Klin podatkowy trzeba zmniejszyć

Pracodawca i pracownik patrzą na to samo wynagrodzenie z dwóch różnych stron. Ten pierwszy widzi przede wszystkim kwotę, którą dostaje „na rękę”. Ten drugi wie, że musi jeszcze odprowadzić naliczony od wynagrodzenia podatek dochodowy (PIT) i składki ubezpieczeniowe. A tych jest kilka: ubezpieczenie emerytalne, rentowe, zdrowotne, wypadkowe, chorobowe oraz składki na fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych. Wszystko to razem z płacą netto składa się na koszt zatrudnienia. Klin podatkowy to różnica między pieniędzmi, które pracownik dostaje „na rękę”, a kwotą, którą na jego zatrudnienie wydaje firma. Obie strony wolałyby, żeby wynik tego matematycznego działania był jak najbliższy zeru. Ale jest też trzecia strona, budżet państwa, którego racje w dyskusji o klinie podatkowym też są bardzo istotne. Jako przedstawiciel właśnie tej trzeciej strony uważam, że w tej kwestii trzeba szukać złotego środka. To oczywiście nie jest sprawą prostą, ale konieczną.

Oczywisty kłopot

Im większy klin, tym większa skłonność pracowników do arbitrażu. Na czym on polega? Przychodzi młody człowiek do pracodawcy i mówi, że chce etatu oraz pensji w wysokości 3 tys. zł. Ten mu odpowiada, że da 4 tys. zł, lecz na umowę zlecenie albo, co gorsza, zatrudni go „na czarno”. W ten sposób pracodawca i pracownik dzielą się klinem. Efekt? Niższe wpływy do budżetu z PIT i ze składek społecznych. To prowadzi do prostego wniosku – wyższy klin wcale nie musi powodować większego zasilania finansów publicznych. Zachęca natomiast do szukania ścieżek wiodących na przełaj, nie zawsze w zgodzie z przepisami. Zapewne dlatego wielu nieaktywnych zawodowo wybiera zasiłki i możliwość dorobienia bez umowy.