W jaki sposób prowadzić ewidencję podatku od towarów i usług rozliczanego w późniejszym okresie

Rozrachunki z tytułu VAT występują w każdej jednostce będącej czynnym podatnikiem VAT. Podatek należny zwykle jest ewidencjonowany za pomocą konta 222 „Rozrachunki z urzędem skarbowym z tytułu VAT należnego”. Natomiast ewidencja podatku naliczonego jest prowadzona za pomocą konta 221 „Podatek naliczony i jego rozliczenie”. Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku należnym oraz moment powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego, wyznaczony na podstawie przepisów ustawy o VAT, może przypadać w późniejszym okresie sprawozdawczym (rozliczeniowym) niż bieżący. Wystawienie faktury (sprzedaż) i odpowiednio otrzymanie faktury (zakup) powoduje konieczność ujęcia jej w księgach rachunkowych danego okresu sprawozdawczego. Nie zawsze jednak okres, w którym wystawiono fakturę sprzedaży, pokrywa się z okresem, w którym dla celów podatku VAT należy zadeklarować powstanie obowiązku podatkowego i związany z tym obowiązek wykazania podatku należnego. Podobnie jest w przypadku podatku naliczonego, co do którego prawo do odliczenia może powstawać w okresie późniejszym niż otrzymanie faktury zakupu. Z tego powodu ewidencja analityczna rozrachunków z tytułu podatku należnego oraz podatku naliczonego powinna uwzględniać podział na VAT rozliczany w bieżącym okresie rozliczeniowym (miesiącu lub kwartale) i VAT rozliczany w późniejszych okresach rozliczeniowych. Tak dokonany podział ma swój cel. Jego zadaniem jest zapewnienie zgodności danych w zakresie kwot podatku należnego i kwot podatku naliczonego wynikających z ksiąg rachunkowych z deklaracją VAT sporządzaną za dany okres rozliczeniowy (miesiąc lub kwartał).