Bąk: Wpuszczeni w kanał. La Manche

Skromnymi, inteligentnymi, życzliwymi, cichymi, uśmiechniętymi. Odpoczywając na leżakach, głównie czytali książki i – o ile się zorientowałem – nie było to „Mein Kampf”. Przed 8 rano i po godz. 21 wieczorem chodzili po korytarzach na paluszkach i rozmawiali ze sobą wyłącznie szeptem. Z baru all inclusive korzystali tak sporadycznie, że ja mogłem siedzieć w nim cały czas. A w hotelowej stołówce zostawiali po sobie taki porządek, że obsługa nie miała co robić. Właściwie gdyby poproszono ich, aby jeszcze umyli po sobie talerze, zrobiliby to bez najmniejszego grymasu na twarzy. Owszem, większość z nich była tak leciwa, że pamiętała czasy bitwy pod Grunwaldem, ale mimo to zachowywali pogodę ducha, trzeźwość umysłu i sprawność fizyczną. W przeciwieństwie do Brytyjczyków, którzy przyszli na świat w okresie wojny o Falklandy.