historia

Wpis historyka Krzysztofa Kloca z cytatem z nazistowskiej pieśni wywołał polityczno-medialną burzę i spowodował odwołanie spotkania z naukowcem w Berlinie. Ważniejsza od samego nie do końca udanego żartu okazuje się jednak reakcja jego krytyków i pytanie o to, kto dziś próbuje wyznaczać granice dopuszczalnych poglądów w debacie publicznej.

Historia pełna jest zabójstw z nienawiści, chęci zysku czy w imię idei. Opowieści te najczęściej kończą się na akcie samej zbrodni, ewentualnie sądowego wymierzenia sprawiedliwości, pomijając późniejsze doświadczenia i sprawcy, i bliskich ofiar.

Zbrodni wołyńskiej usprawiedliwić się nie da. I nie wolno o niej zapomnieć. Ale zła pamięć jest gorsza od amnezji. Bo prowadzi do powtarzania błędów, z których wyrastają tragedie.

Drewnianym mieczem się walczy, glinianą lalkę się usypia. Dziś zastąpiły je plastikowe odpowiedniki, ale zasada pozostaje niemal niezmienna – zabawka służy nie tylko rozrywce, lecz także przygotowaniu do życiowych ról, a dzieci niezmiennie ulegają urokowi zabawy i... nauki przez nią.

Wiosną 1941 r. Kreta stała się areną zaciętych walk, o których do dzisiaj zapisano tysiące stron. Tematem rzadko poruszanym jest koszmar ludności cywilnej zgotowany i przez agresora, i przez sojusznika. Paradoksalnie został udokumentowany przez niemieckiego fotografa.

Lawina krytyki Piłsudskiego, której doświadczyliśmy w ostatnich dniach, jest kolejnym objawem zjawiska, które określiłbym mianem „odruchowego kontrarianizmu”. Znamy je od kilku lat z wypowiedzi przeciwników szczepień oraz entuzjastów Grzegorza Brauna.

Maj 1945 r. przyniósł Europie koniec wyniszczającego konfliktu zbrojnego. Jego następstwa, takie jak masowe przesiedlenia, dopiero się jednak rozkręcały. Na zachód, czyli tzw. Ziemie Odzyskane, ruszyli repatrianci zza Buga, ale także tysiące ludzi szukających pracy i lepszych warunków życia.

Należy się domagać rezygnacji z algorytmów, które pozwalają zarabiać na dzieleniu ludzi. Przestrzeń publiczna i język powinny być jak wspólna studnia na środku wioski: jeśli ktoś ją zatruwa, to robimy z takim gościem porządek - mówi Marcin Napiórkowski, dyrektor Muzeum Historii Polski.

Jak wnuczka Jana III Sobieskiego została żoną Jakuba III Stuarta, matką pretendentów do tronu Anglii i – niemal – świętą. Historia Marii Klementyny i jej małżeństwa do pewnego momentu przypomina film przygodowy.

100 lat temu, 18 kwietnia 1926 roku o godz. 17 Polskie Radio zaczęło regularną transmisję programu. Z okazji rocznicy przygotowano wiele specjalnych audycji i koncertów.

W świecie, w którym jesteśmy w stanie pokłócić się o wszystko, zanikła umiejętność niuansowania rzeczywistości i akceptowania, że gwarantem rozwoju jest podważanie tego, co znamy. Nawet z historii – pisze historyk Sebastian Pawlina.

Stanem typowym dla polskiej demokracji jest ostra polaryzacja polityczna. Współcześnie tak głęboka, że wydaje się, iż nawet śmiertelne zagrożenia dla przyszłości III RP nie byłyby w stanie jej złagodzić. Podobnie było wiek temu. Ale wtedy problem sam się rozwiązał za sprawą kryzysu ekonomicznego i skompromitowania parlamentu. Potem władzę przejął „silny człowiek” i demokrację zlikwidował.