Orzecznictwo

Państwa członkowskie muszą pozwolić osobom, którym nadały status beneficjenta ochrony międzynarodowej, nie tylko na swobodne poruszanie się po ich terytorium, lecz także na wybór miejsca zamieszkania.

TEZA: Zawezwanie do próby ugodowej jest czynnością przerywającą bieg przedawnienia, jeżeli stanowczo nie ustalono, że przedsięwzięto ją bezpośrednio w innym celu niż wskazany w art. 123 par. 1 pkt 1 k.c.

TEZA: Sąd może dopuścić dowód z urzędu wyjątkowo, gdy zachodzi potrzeba ochrony szczególnego interesu publicznego. W rozpoznawanej sprawie pozwanego reprezentował zawodowy pełnomocnik, spór toczył się między przedsiębiorcami, nie było więc powodów, aby sądy zastępowały inicjatywę dowodową stron własnym działaniem.

TEZA: Ocena, czy postanowienie wzorca umowy, kształtując prawa i obowiązki konsumenta, rażąco narusza jego interesy, uzależniona jest od tego, czy nierównowaga praw i obowiązków stron na niekorzyść konsumenta jest istotna, znacząca i pozostaje sprzeczna z dobrymi obyczajami.

Sąd nie powinien rozstrzygać o ochronie praw do wzoru przemysłowego, gdy Urząd Patentowy nie zakończył jeszcze postępowania w sprawie ich unieważnienia – orzekł Sąd Najwyższy.

Aby odpowiadać solidarnie wobec podwykonawcy, inwestor musi wiedzieć, że główny wykonawca umówił się na wynagrodzenie większe niż suma przewidziana w pierwotnym kontrakcie – uznał Sąd Najwyższy.

Jeżeli odziedziczone akcje nie są notowane na rynku publicznym, to do ustalenia podstawy opodatkowania należy przyjąć wartość nominalną – orzekł NSA.

Zeznania świadków zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem sprawy nie są w stanie podważyć obiektywnych dowodów – orzekł NSA.

Samo porównanie oferty do dwóch innych złożonych w przetargu nie może przesądzać o tym, że jej cena jest rażąco niska. Równie dobrze konkurenci mogli ją zawyżyć.

Wstrzymanie biegu terminu przedawnienia karalności następuje z dniem skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego albo prokuratora do odpowiedzialności karnej - uznał Sąd Najwyższy.

Kruczki prawne nie pomogą już przedsiębiorcom uniknąć odpowiedzialności za wysyłanie esemesowego spamu czy połączenie telefoniczne wykonane przez automat. A to za sprawą uchwały Sądu Najwyższego z 17 lutego 2016 r. (sygn. akt III SZP 7/15), który stwierdził, że wolno nałożyć karę pieniężną na operatora za używanie dla celów marketingu bezpośredniego automatycznych systemów wywołujących bez uzyskania na to zgody abonentów – i to także w sytuacji, gdy zlecił on przeprowadzenie akcji promującej jego usługi innemu podmiotowi.

Nie jest dopuszczalne pobieranie od przedsiębiorcy opłat za jakiekolwiek świadczenia związane ze standardową sprzedażą towarów ostatecznym odbiorcom.