Państwa członkowskie muszą pozwolić osobom, którym nadały status beneficjenta ochrony międzynarodowej, nie tylko na swobodne poruszanie się po ich terytorium, lecz także na wybór miejsca zamieszkania.
Unijna dyrektywa (2011/95/UE) stanowi, że państwa członkowskie powinny zezwolić osobom, którym nadały status "beneficjenta ochrony międzynarodowej" (tj. osobom niebędącym obywatelami UE, które nie zostały uznane za uchodźców, lecz które potrzebują ochrony międzynarodowej) na swobodne przemieszczanie się w obrębie swojego terytorium.
Zgodnie natomiast z prawem niemieckim, gdy osoby korzystające z ochrony uzupełniającej otrzymują świadczenia społeczne, wydawane im zezwolenia na pobyt muszą być obwarowane wymogiem zamieszkiwania w określonym miejscu (tzw. „wymogiem w zakresie miejsca zamieszkania”). Chodzi głównie o zapewnienie odpowiedniego podziału obciążeń wynikających ze świadczeń socjalnych.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.