Rynek pracy

Przez rok liczba bezrobotnych po pięćdziesiątce wzrosła dwukrotnie szybciej niż ogólna liczba osób szukających zatrudnienia.

Negocjowanie poziomu wynagradzania dla różnych części kraju i działów gospodarki nie ma wielu entuzjastów. Dla pracodawców to zbędne ryzyko, dla związkowców niekonsekwencja rządu.

Komisja trójstronna to miejsce, gdzie przedstawiciele pracowników domagają się spełnienia żądań płacowych przez rząd, który nie tylko doprowadził do katastrofy finanse publiczne, lecz także zadłużył kolejne pokolenia. A pracodawcy, którzy jako jedyni mogą pomóc te długi spłacić, bronią się przed kolejnymi obciążeniami.

Kiedy będzie lepiej? Dużo byśmy dali za odpowiedź na to pytanie, zwłaszcza że przestaje być ona taka oczywista. Bo żeby było lepiej, nie wystarczy, aby gospodarka ruszyła do przodu, czyli produkt krajowy brutto oderwał się bardziej od stanu bliskiego zeru. Stan „byle powyżej zera” zadowalać może polityków, gdyż świadczy tylko o spowolnieniu, podczas gdy na wizerunek rządzących fatalnie wpływa dopiero słowo „recesja”, czyli stan gospodarki poniżej zera.

Przeciętna płaca kierownika w 2012 roku wynosiła 6 000 PLN brutto. Premie stanowiły 17% wynagrodzenia całkowitego w tej grupie zawodowej. Którzy kierownicy zarabiali najwięcej?

Szukających zatrudnienia dłużej niż rok jest w krajach OECD średnio dwa razy więcej niż przed kryzysem. W Polsce nie jest aż tak źle.

W zeszłym roku już niemal co dziesiąta rodzina robotnicza żyła poniżej granicy skrajnego ubóstwa. Oznacza to wzrost o 1,5 pkt proc. w ciągu zaledwie dwóch lat. W tym czasie odsetek skrajnie biednych rodzin nierobotniczych zwiększył się dwukrotnie, osiągając 2 proc. – W tym roku biedy mogło jeszcze trochę przybyć – ocenia prof. Henryk Domański, socjolog z PAN. Jego zdaniem jest ona zdeterminowana przez sytuację ekonomiczną kraju.

Na Dzikim Zachodzie praca w banku wiązała się ze stresem wywołanym dużym prawdopodobieństwem napadu, w Polsce XXI wieku bankowców najbardziej stresuje system oceny pracowników.