Urlop uzupełniający w wymiarze 6 dni. Którym pracownikom w trakcie roku przysługuje dodatkowe wolne?

Wymiar urlopu od lat się nie zmienił

Wymiar urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę został określony w art. 154 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy i wynosi:
1) 20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat;
2) 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.
Wymiar ten nie zmienił się od lat, mimo że w ostatnim czasie w przestrzeni publicznej dużo mówiło się o konieczności dostosowania tej regulacji do realnych potrzeb pracowników. Proponowano w tym zakresie różne rozwiązania, np. jednolity wymiar urlopu niezależnie od stażu pracy czy też urlop regeneracyjny po 7 latach pracy o jednego pracodawcy. Póki co, nic w omawianym zakresie się nie zmieniło i nadal zasadą jest to, że pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, a pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku kalendarzowym, w którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku (art. 153 Kodeksu pracy).

POLECAMY: Spory ZUS z przedsiębiorczymi matkami nie znikną bez zmian w prawie

Okresy nauki a wymiar urlopu wypoczynkowego

Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób ustania stosunku pracy. W przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej stosunkach pracy wliczeniu podlega także okres poprzedniego niezakończonego zatrudnienia w części przypadającej przed nawiązaniem drugiego lub kolejnego stosunku pracy. Jednak na wymiar urlopu przysługującego pracownikowi mają wpływ również zakończone okresy nauki. Ustawodawca postanowił bowiem, że do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się z tytułu ukończenia:
1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,
2) średniej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 5 lat,
3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół zawodowych - 5 lat,
4) średniej szkoły ogólnokształcącej - 4 lata,
5) szkoły policealnej - 6 lat,
6) szkoły wyższej - 8 lat.
Okresy te nie podlegają sumowaniu, a jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym była pobierana nauka, bądź okres nauki, zależnie od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika.

POLECAMY: Formalnych sporów jest mniej, ale napięć w firmach nie ubywa

Urlop uzupełniający w wymiarze 6 dni

Problemy związane z obliczaniem wymiaru urlopu przysługującego pracownikowi mogą pojawić się w trakcie roku kalendarzowego, w którym osiągnie on staż urlopowy, na który składają się okresy nauki i zatrudnienia, uprawniający go do urlopu w wyższym wymiarze. W takich przypadkach, jeżeli pracownik wykorzystał już urlop za dany rok, będzie uprawniony do wykorzystania tzw. urlopu uzupełniającego (art. 158 Kodeksu pracy). Jeśli natomiast nie wykorzystał jeszcze przysługującego mu urlopu w niższym wymiarze, to ulega on po prostu odpowiedniemu zwiększeniu.
Oznacza to, że jeśli pracownik jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy i jest uprawniony do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 20 dni i urlop ten wykorzysta, np. w okresie wakacji, a następnie w październiku osiągnie staż urlopowy uprawniający do urlopu w wymiarze 26 dni, to będzie miał prawo do wykorzystania 6 dni urlopu uzupełniającego. Gdyby jednak nie wykorzystał w czasie wakacji przysługującego mu wolnego i w październiku, w momencie nabycia prawa do urlopu w wyższym wymiarze nadal dysponowałby urlopem do wykorzystania, to jego wymiar po prostu uległby zwiększeniu do 26 dni. Jak z tego wynika, w ostatecznym rozrachunku wymiar urlopu przysługującego pracownikowi jest dokładnie taki sam, a omawiane rozróżnienie ma jedynie charakter teoretyczny.