Ustalenie tego okresu zasiłkowego budzi wiele wątpliwości zarówno płatników składek, jak i ubezpieczonych. Jedni chcą uniknąć błędów przy wypłacie świadczeń, drudzy – mieć pewność, że w pełni wykorzystują swoje prawa do świadczeń chorobowych. Dlatego wyjaśniamy, jakie są zasady i wyjątki od nich.
Okres zasiłkowy – definicja, zasady i wyjątki
Okresem zasiłkowym nazywany jest czas obejmujący poszczególne niezdolności ubezpieczonego do pracy z powodu choroby, za które przysługują mu świadczenia pieniężne (zasiłek chorobowy oraz wynagrodzenie za czas choroby) w związku z brakiem możliwości zarobkowania. Okres zasiłkowy wynosi maksymalnie 182 dni lub 270 dni, gdy niezdolności do pracy z powodu choroby przypadają w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, przy czym okres 270 dni dotyczy niezdolności do pracy:
- ubezpieczonych kobiet, które chorują w trakcie ciąży oraz
- ubezpieczonych kobiet i mężczyzn, chorujących na gruźlicę.
Po ustaniu ubezpieczenia chorobowego okres zasiłkowy trwa nie dłużej niż 91 dni, ale prawo do dłuższego okresu, tj. w wymiarze 182 dni przysługuje osobom, których niezdolność do pracy z powodu choroby:
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.