W obiegowej opinii pracodawca nie może w ten sposób zabezpieczyć umowy z pracownikiem. To jednak nie zawsze prawda, a świadczą też o tym zmienne interpretacje resortów.
Przekonanie o generalnej nielegalności zastosowania weksla między pracodawcą a pracownikiem zdaje się być zjawiskiem powszechnym. Jego źródłem jest niewątpliwie wyrok Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2011 r. (sygn. akt II PK 159/10), na który oprócz przedstawicieli nauki prawa pracy powołują się ministerstwa (odpowiedź resortu pracy na interpelację nr 8751), politycy (interpelacja poselska nr 4040), media (DGP z 6 czerwca 2011 r. i 29 stycznia 2013 r.). Rzadko zaś zwraca się uwagę na to, że bezpośrednio dotyczył on jedynie zabezpieczania wekslem roszczeń pracodawcy powstałych w związku z odpowiedzialnością materialną pracownika (uregulowaną w ustawie z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, dalej: k.p.). Tymczasem w odniesieniu do bardziej uniwersalnych rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku, dotyczących chociażby braku podstawy prawnej dla stosowania prawa wekslowego na gruncie prawa pracy (w szczególności z wykorzystaniem art. 300 k.p.), został on poddany wielopłaszczyznowej krytyce (zob. np. „Praca i Zabezpieczenie Społeczne” 2014, nr 5).
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.