W firmach często stosowany jest jeden szablon umowy o zakazie konkurencji, w którym zakres tego zakazu sformułowany jest jednakowo, niezależnie od stanowiska pracy pracownika objętego takim zakazem. Czy takie postępowanie jest prawidłowe?
Pracodawca oraz pracownik mogą zawrzeć umowę, zgodnie z którą – w zakresie w niej określonym– pracownik nie może prowadzić działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, ani też świadczyć pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność. Z pracownikiem, który miał w okresie zatrudnienia dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, można również zawrzeć umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (art. 1011 –art. 1012 k.p.).
Zakres zakazu konkurencji jest elementem istotnym umowy o zakazie konkurencji i jego brak bądź nieprawidłowe określenie może w pewnych okolicznościach powodować nawet nieważność takiej umowy. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 19 maja 2004 r. (I PK 534/03) zakaz ten powinien być skonkretyzowany. Nie powinien on być więc ograniczony jedynie do formuły, jaką posługuje się kodeks pracy, ani odwoływać się jedynie ogólnie do przedmiotu działalności pracodawcy. Pracodawca i pracownik muszą porozumieć się co do zakresu przedmiotu działalności konkurencyjnej ograniczającej pracownika, dopasowując tenże zakres do stanowiska pracownika. Co ważne, zgodnie z wyrokiem SN z 2 grudnia 2010 r. (II PK 134/10) zakaz konkurencji należy określić tak, aby były pracownik – bez nadmiernego wysiłku i w oparciu o dostępne mu dane – był w stanie ustalić zakres obowiązków nałożonych na niego klauzulą konkurencyjną.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.