Pracownik domaga się wypłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Pracodawca odmawia spełnienia żądania, kwestionując prawo pracownika do tego świadczenia. Czy takie zachowanie pracodawcy uzasadnia rozwiązanie przez pracownika umowy bez wypowiedzenia?
Przesłanką uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika jest naruszenie przez pracodawcę w sposób ciężki podstawowych obowiązków względem pracownika. Wynika to z art. 55 par. 11 kodeksu pracy. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy – w wysokości wynagrodzenia za okres dwóch tygodni.
Terminowa i prawidłowa wypłata wynagrodzenia zarówno całości, jak i jego części należy do tej kategorii obowiązków (art. 94 pkt 5 k.p. w związku z art. 86 par. 1 k.p.). Pojęcie ciężkiego naruszenia oznacza natomiast naruszenie z winy umyślnej lub rażące niedbalstwo. Początkowo Sąd Najwyższy przyjmował więc bardziej kategoryczną wykładnię, iż nieterminowa wypłata nawet części wynagrodzenia za pracę skutkować może rozwiązaniem przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia (wyrok Sądu Najwyższego z 8 sierpnia 2006 r., I PK 54/06, OSNP 2007 nr 15–16, poz. 219).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.