Pracodawca chce wprowadzić w firmie przerwę niewliczaną do czasu pracy na spożycie posiłku lub załatwienie spraw osobistych przez pracowników. Istnieje podejrzenie, że w ten sposób chce wydłużyć godziny funkcjonowania zakładu. Czy są jakieś ograniczenia w tym zakresie? Czy na wniosek pracownika, np. o indywidualny rozkład czasu pracy, przerwa ta może zostać wydłużona? Czy z tego typu przerwy można korzystać łącznie z innymi przerwami?
Dopuszczalność wprowadzenia przerwy niewliczanej do czasu pracy reguluje art. 141 par. 1 kodeksu pracy. Pracodawca ma prawo ustanowić jedną taką przerwę, w wymiarze nieprzekraczającym 60 minut. Przepis wyraźnie określa cel tej przerwy, którym jest spożycie posiłku lub załatwienie spraw osobistych przez pracownika. Określenie przez ustawodawcę sposobu wykorzystania 60-minutowej przerwy oznacza, iż niedopuszczalne jest wprowadzenie jej w innym celu. Z tego względu w przypadku wprowadzenia przez pracodawcę przerwy wyłącznie w celu np. przedłużenia czasu pracy swojego zakładu czas trwania takiej przerwy należy kwalifikować jako czas pracy.
Poprzez ograniczenie długości bezpłatnej przerwy ustawodawca zdaje się wprowadzać zasadę nieprzerwanego czasu pracy. W tym świetle wątpliwości budzi dopuszczalność wprowadzenia większej liczby przerw lub przerwy o dłuższym wymiarze niż ustawowo określony w trybie indywidualnego rozkładu czasu pracy. Z drugiej strony trudno przyjąć, że większa liczba i inny wymiar bezpłatnych przerw udzielonych na wniosek i w interesie pracownika jest dla niego rozwiązaniem mniej korzystnym, co stanowi niewątpliwie argument za tym, że na wniosek pracownika wyjątki od powyższej zasady powinny być dopuszczalne.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.