Określając miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, należy brać pod uwagę nie tylko przebywanie podatnika w danym kraju, ale też zamiar stałego pobytu w tym państwie.
ORZECZNICTWO
Mimo zmiany w 2007 roku przepisów o rezydencji podatkowej osoby fizycznej, wątpliwości co do miejsca zamieszkania nie zniknęły. Wiele komplikacji powoduje brak ustawowej definicji centrum interesów osobistych bądź gospodarczych. W swoich orzeczeniach sądy administracyjne odnosiły się do definicji cywilistycznej. W jednym z wyroków sąd wyjaśnił, że w przypadku opuszczenia miejsca pobytu zamiar należy pojmować nie tylko jako wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności (wyrok NSA z 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 664/99, niepublikowany). W innym orzeczeniu NSA podkreślił, że ustalenie zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby (postanowienie NSA z 30 marca 2006 r., sygn. akt I OW 265/05, niepublikowany).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.