Loranty: Ludzie domagają się, by łapać bandytów a sami wyrywają swoim psom obronnym zęby

Mieszkańców Legionowa bardzo wzburzył tekst, w którym opisałam jego ciemną stronę, tę policyjno-bandycką, nieznaną zwykłym mieszkańcom. Zdenerwowało ich stwierdzenie, że to miasto policyjne, a raczej mundurowe. A przecież to fakt.

Rozumiem doskonale specyfikę Legionowa, to się odnosi w takiej samej mierze do Wołomina, Piaseczna, Rembertowa czy Zielonki. To są specyficzne miasta, dla tych mundurowych ich „firmy” są centrami świata, wystarczają im za wszystko i utrudniają integrację z resztą. Oni, ta grupa mundurowych – stanowią znaczną część mieszkańców miasta – żyją w swoim świecie. Czasami jestem szefem różnych imprez, bo znam się na zabezpieczaniu. Wiem więc, kto w nich uczestniczy, angażuje się – na pewno nie oni. Ale oni, ci pracownicy różnych mundurowych instytucji, mają dzieci. Także te dorastające, sprawiające kłopoty, imprezujące, przypalające. Jednak policja, jeśli przyjeżdża na interwencję, to ich za bardzo nie tyka, bo nie wiadomo, czyj to szczyl i komu można się narazić. Może to dzieciak wykładowczyni prowadzącej kurs prewencji, myśli policjant, a ja będę musiał go zaliczyć? Nie opłaca się. W małych miastach są też dodatkowe problemy i powiązania. A może to krewny prezydenta, burmistrza? A przecież samorządowcy dokładają do budżetu policji, dają premię komendantowi. To jest cała sieć powiązań, która sprawia, że młodzi ludzie z jednych dzielnic mogą liczyć na trochę więcej pobłażliwości niż mieszkańcy innych osiedli. I ten fakt może budzić rozgoryczenie, ale tego się nie zmieni. Poza tym, zaznaczmy to na początku – ja zawsze będę bronił policji. Jestem psem, co z tego, że emerytowanym.