Jurydyzujemy nawet karmienie piersią

Polską debatę rozgrzał w ostatnich dniach spór o karmienie piersią w miejscach publicznych. Wywołała go informacja o podjęciu przez panią, której tego zabroniono w restauracji, kroków prawnych przeciwko właścicielowi lokalu. Dość łatwo zauważyć, że stanowiska zajmowane przez uczestników tej debaty sprowadzają się nierzadko do dobitnych i przeciwnych tez, zgodnie z którymi albo jest to zachowanie jednoznacznie przez obowiązujące prawo dozwolone i powinno być bezwzględnie przez restauratora (oraz inne osoby przebywające w pobliżu karmiącej matki) respektowane, albo też niezgodne z konkretną normą prawną, której naruszenie uprawnia inne osoby do stanowczej reakcji, włącznie z wyproszeniem jej z budynku użyteczności publicznej. Inni, bardziej powściągliwi dyskutanci ograniczają się do przedstawienia umiarkowanego stanowiska, zgodnie z którym powinno się rozważyć ograniczenie tej praktyki lub ewentualnie podjąć refleksję na temat przyszłych pożądanych rozwiązań prawnych, które w sposób maksymalny usatysfakcjonują osoby o odmiennych poglądach, różnej wrażliwości, będą kompromisem pomiędzy potrzebami karmiących matek i ich pociech, zatroskanych o atmosferę w lokalu restauratorów oraz łatwo gorszących się klientów... Przyglądając się przebiegowi sporu, uznać trzeba, że koncentruje się on de facto wokół pytania o to, jakiego rozstrzygnięcia dostarcza obowiązujące prawo (ewentualnie jak powinno ono wyglądać). Samo inicjujące tę debatę wydarzenie wprowadziło ją już zresztą na poziom sądowy. Tym samym prawne rozstrzygnięcie – na razie na poziomie judykatury – w pewnym sensie stało się tu nieodzowne.