Prawo karne

Zmieniona procedura karna daje prokuratorom możliwość umarzania postępowań przygotowawczych na dużą skalę. Ciężar walki z przestępczością może spaść na obywateli.

W samochód pana Krzysztofa uderzył kierowca, jadący z nadmierną prędkością. Poszkodowany nie ucierpiał na zdrowiu, ma jednak uszkodzony błotnik, rozbity reflektor i lusterko. Zrobił zdjęcia telefonem komórkowym. Zdenerwowany sprawca przyznał się do winy, tłumacząc, że spieszy się do szpitala, do rodzącej żony. Zaproponował ugodowe rozwiązanie problemu – podpisał oświadczenie, że przyznaje się do winy. – Zgodziłem się, ale teraz dręczą mnie wątpliwości, czy słusznie zrobiłem – pisze pan Krzysztof. – Zastanawiam się, jakie mogą być konsekwencje rezygnacji z wezwania policji

Kierowcy, którzy przekroczą dozwoloną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym stracą prawo jazdy na trzy miesiące. To jedna ze zmian wprowadzanych przez nowelizację Kodeksu karnego i niektórych innych ustaw, która weszła w życie w poniedziałek 18 maja. Dowiedz się, co jeszcze zmieniło się w przepisach dotyczących kierowców.

Orzeczenia wewnętrznie sprzecznego we fragmencie dotyczącym wymiaru kary nie można sprostować – przypomniał Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację wniesioną przez prokuratora generalnego. Dotyczyła ona wyroku sądu rejonowego, który w styczniu 2010 r. uznał Ł.C. za winnego popełnienia kradzieży z włamaniem w warunkach powrotu do przestępstwa i skazał go na karę: „1 (jednego) roku i 8 (sześciu)” miesięcy pozbawienia wolności (w zawieszeniu) oraz karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda. Pomimo nieścisłości orzeczenia sądu pierwszej instancji nikt jednak nie zaskarżył.

Państwa Unii mają prawo wprowadzać systemy odstraszających grzywien za niezłożenie deklaracji o przewozie kwot powyżej 10 tys. euro. Ten rodzaj kar powinien jednak być niezależny od podejrzenia o inne naruszenia, takie jak pranie brudnych pieniędzy, finansowanie terroryzmu, oszustwa podatkowe, paserstwo czy kradzież. Grzywny administracyjne nie mogą być także nieproporcjonalnie wysokie i zbliżać się w ten sposób do konfiskaty – uważa Melchior Wathelet, rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości UE.

Od nałożonego przez prawo obowiązku udzielania pomocy poszkodowanemu zwalnia nas sytuacja, w której konieczne będzie poddanie się zabiegowi lekarskiemu lub istnieje możliwość udzielenia niezbędnego wsparcia ze strony wykwalifikowanych osób lub instytucji.

Daniel Hetmańczyk, prokurator rejonowy w Bytomiu, nie naruszył niezależności swego podwładnego Grzegorza Lemparta. Wszystkie kroki, które szef podejmował wobec śledczego, wynikały z przysługujących mu kompetencji w zakresie kierowania jednostką, organizacją jej pracy i realizacją zadań służbowych. Tak uznała Krajowa Rada Prokuratury w uchwale (nr 205/2015).

Przymusowe leczenie odwykowe, wymyślone w PRL, jest nieskuteczne, co roku obciąża budżet państwa niebagatelnymi kosztami i spowalnia sądy. Czas odesłać je do lamusa.

Obowiązujące od 9 listopada 2013 r. przepisy podwyższające próg kradzieży po raz pierwszy wprowadziły zasadę, zgodnie z którą granica pomiędzy wykroczeniem a przestępstwem jest ruchoma. Chodzi tu o wartość skradzionej czy zniszczonej rzeczy, która przestała być wyrażona kwotowo (250 zł), a została określona w relacji do minimalnego wynagrodzenia (1/4 najniższej płacy). Do niedawna w prawie karnym w ten sposób rozgraniczano jedynie wartość mienia o znacznej wartości (dwustukrotność wysokości płacy minimalnej) i wielkiej wartości (tysiąckrotność tej płacy). Notabene obecnie w art. 115 k.k. zarówno mienie o znacznej, jak i wielkiej wartości określone jest dla odmiany kwotowo – odpowiednio 200 tys. zł i 1 mln zł.