Urlop wychowawczy umożliwia rodzicom lub opiekunom małych dzieci opiekę nad nimi w pierwszych latach życia. Urlop ten jest jednak uprawnieniem, a nie obowiązkiem, dlatego pracownik samodzielnie decyduje nie tylko o tym, czy chce z niego skorzystać, ale również, w jakim wymiarze i w jakim okresie.
Kodeks pracy nie różnicuje prawa pracowników do urlopu wychowawczego ze względu na sposób nawiązania stosunku pracy. Z urlopu wychowawczego skorzystać mogą zatem wszyscy pracownicy zatrudnieni zarówno na podstawie umowy o pracę, jak i powołania czy mianowania. Do urlopu wychowawczego nie mają natomiast prawa osoby zatrudnione na podstawie umów o charakterze cywilnoprawnym, takich jak zlecenie czy świadczenie usług. Nie można jednak wykluczyć, że osoba taka w drodze procesu o ustalenie istnienia stosunku pracy dowiedzie, że jej zatrudnienie miało charakter pracowniczy, co przesądzi również o istnieniu uprawnienia do urlopu wychowawczego.
Trzeba przepracować pół roku
Jedynym wymogiem nabycia uprawnienia do urlopu wychowawczego przewidzianym w kodeksie pracy jest wcześniejsze zatrudnienie pracownika przez okres sześciu miesięcy (art. 186 par. 1 k.p.). Wymóg ten dotyczy łącznego stażu pracy, zatem pracownik nie musi być zatrudniony przez ten okres u tego pracodawcy, u którego zamierza wykorzystać urlop wychowawczy. Co więcej, do okresu zatrudnienia, od którego zależy powstanie prawa do urlopu wychowawczego, zalicza się również okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 18 czerwca 1998 r., III Aua 296/98 (OSA 1999, z. 5, poz. 28).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.