Świadczenie z ZUS nie przesądza o rencie wyrównawczej z firmy

Zatrudnieni są objęci ubezpieczeniem wypadkowym. W razie zdarzenia przy pracy przysługują im świadczenia z ZUS określone w ustawie z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322). Niezależnie od świadczeń przewidzianych przepisami, jeśli szkoda i krzywda nie zostaną w całości pokryte z ubezpieczenia wypadkowego, pracownicy mogą domagać się dodatkowego wsparcia od pracodawcy. Jego odpowiedzialność opiera się na przepisach prawa cywilnego, w tym kodeksu cywilnego o odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych. Stosownie do art. 442 par. 1 i 2 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do jej naprawienia powinien wyłożyć z góry potrzebną sumę na pokrycie kosztów leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także pokryć wydatki związane z przygotowaniem do innego zawodu. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły szanse powodzenia na przyszłość, może żądać od firmy odpowiedniej renty, tzw. wyrównawczej.