W sezonie letnim okresowo wzrasta zapotrzebowanie na zatrudnienie pracowników. Chodzi głównie o branże uzależnione od warunków atmosferycznych (np. turystyka, budownictwo, ogrodnictwo i gastronomia). Pracodawca w tej sytuacji może skorzystać z pracowników wypożyczonych z agencji pracy tymczasowej, zlecić pracę na podstawie umowy cywilnej lub zawrzeć terminową umowę o pracę. Musi jednak pamiętać, że warunkiem zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia jest wykonywanie obowiązków przez pracownika, które nie spełnia cech charakterystycznych dla stosunku pracy. Do najważniejszych z nich zalicza się wykonywanie poleceń pracodawcy co do miejsca, czasu i sposobu jej wykonywania.
Pracodawcy, u których występuje sezonowa działalność, nie są z reguły zainteresowani utrzymywaniem stałej kadry pracowniczej przez cały rok. Charakter prowadzonej przez nich działalności powoduje bowiem, że popyt na doraźnych pracowników wzrasta w sezonie, a w miesiącach pozasezonowych jest znacznie mniejszy. Dlatego też u tych pracodawców zachodzi potrzeba zatrudnienia dodatkowych pracowników w okresie wzmożonych potrzeb. Wówczas mówi się o tzw. zatrudnieniu sezonowym.
Kiedy praca ma charakter sezonowy
Kodeks pracy nie wyszczególnia pracy sezonowej ani nie zawiera odrębnych regulacji w tym zakresie. Dla jej bliższego określenia można jednak posłużyć się definicją sformułowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w której podkreśla się związek takiej pracy z porą roku, a zwłaszcza warunkami atmosferycznymi (zob. wyrok SN z 3 kwietnia 1986 r., III URN 20/86, niepublikowany).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.