Są zmiany dla obracających wierzytelnościami

Taka korzystna dla podatników zmiana wynika z nowelizacji z 23 października 2018 r. ustaw o PIT, CIT, ordynacji podatkowej (Dz.U. poz. 2193). Obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. przepisy mówią, że koszty nabycia wierzytelności (także kupowanych w pakietach obejmujących co najmniej 100 sztuk) potrąca się w okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został przychód z nich, do wysokości tego przychodu. To oznacza, że dochód i podatek pojawią się dopiero wtedy, gdy podatnik zacznie realnie zarabiać na odkupionej należności.

Przed zmianą

Do końca 2018 r. wydatek na ten cel był ujmowany w całości w kosztach nabywcy dopiero w momencie uzyskania zapłaty całej nominalnej wartości długu. W przypadku częściowej zapłaty wydatek ten był kosztem proporcjonalnie do osiągniętego przychodu.

Jeśli firma kupiła należności w pakiecie, to musiała ustalać koszty, stosując proporcję nominalnej wartości danej wierzytelności do nominału całego pakietu.

Zobacz także

Nie można potrącić wierzytelności z tytułu dzierżawy z roszczeniem o zwrot nakładów

Od 2019 r.

Wydatki na nabycie wierzytelności mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w kwocie uzyskanych z tego tytułu przychodów. Koszty te zalicza się do momentu zrównania się przychodu ze spłaty wierzytelności z kwotą poniesioną na nabycie tych należności.

Zobacz także

Niespłacone kredyty nie tylko w bankach

Zapisz na później

Jeśli zostały one nabyte w pakiecie (co najmniej 100), to spłata każdej z nich będzie zaliczana na cenę pakietu. 

Przykład 1

Podatnik nabył wierzytelność o wartości nominalnej 10 tys. zł, płacąc 2,5 tys. zł. Ostatecznie udaje mu się wyegzekwować tylko 2 tys. zł.

Przykład 2

Podatnik nabył wierzytelność o wartości nominalnej 10 tys. zł płacąc 5 tys. zł. Ostatecznie udało mu się wyegzekwować całą kwotę nominalną.

opinia

Zasady są wreszcie jasne i korzystne

Zmiana przepisów ma dwa korzystne skutki. Po pierwsze, przepisy jasno określają reguły rozliczania kosztów poniesionych przy obrocie wierzytelnościami. Wcześniej mieliśmy do czynienia z praktyką interpretacyjną, którą można określić łacińską paremią in dubio pro fisco (wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść fiskusa). Po drugie, podatnicy nabywający i egzekwujący tzw. trudne wierzytelności nareszcie przestaną tracić z tytułu owej restrykcyjnej wykładni niejasnych przepisów. Rozliczenie kosztów do wysokości osiągniętych przychodów jest wszak zasadą w ustawach o podatkach dochodowych i odpowiada ekonomicznemu sensowi transakcji. Ważne jest też racjonalne uregulowanie kwestii podatkowych skutków transakcji dotyczących pakietów wierzytelności, czego dotychczas brakowało. To zmiana, której należy przyklasnąć.