Magazyn na weekend

„Chiny się zmieniły, dlatego my musimy zmienić nasze podejście” – ogłosił w zeszłym roku niemiecki rząd. W rzeczywistości dalej traktuje handel z Państwem Środka priorytetowo.

Czy wybieralibyśmy lepiej, żyjąc w nieustannym poczuciu finansowych niedoborów lub goniącego czasu?

To książka w sam raz na przedterminowe francuskie wybory parlamentarne (już 30 czerwca, w niedzielę). Ale nie tylko. Bo Zjednoczenie Narodowe zgarnęło też największą liczbę mandatów w niedawnym głosowaniu we Francji do europarlamentu. Kacper Kita daje nam teraz książkę o familii Le Penów.

To oczywiste, że działalność związków zawodowych leży w interesie pracowników. Truizm, lecz wart przypominania. Zwłaszcza że w debacie ekonomicznej są powtarzane argumenty nieprawdziwe. Choćby takie, że związki „żerują na pracownikach” albo „szkodzą ich dobrobytowi”. A na dowód warto przytoczyć jedną z najnowszych prac dwójki renomowanych ekonomistów Davida Blanchflowera (Uniwersytet w Glasgow) i Alexa Brysona (Kolegium Uniwersyteckie w Londynie).

Po upadku powstania listopadowego Polacy regularnie włączali się w walkę o wolność innych narodów. W 1849 r. bronili Rzymu przed Francuzami.

Trudno się dziwić, że wizyta prezydenta Andrzeja Dudy w Pekinie wywołała kontrowersje. Pomijając tradycyjną wojenkę polityczną, w której najbardziej zaciekli kibice obu głównych drużyn podzielili się idealnie po linii sporu, spotkanie Andrzeja Dudy z Xi Jinpingiem rzeczywiście można oceniać bardzo różnie. Chiny to kraj traktowany przez lidera wspólnoty euroatlantyckiej, czyli USA, jako główny globalny przeciwnik Zachodu. Nie sposób przejść obok tego obojętnie, nawet oczekując od naszych władz, że będziemy samodzielnym sojusznikiem Waszyngtonu, a nie jego zwasalizowanym petentem. Jeśli czujemy się solidarnym członkiem tej wspólnoty państw i oczekujemy solidarności od pozostałych, w szczególności od hegemona, to takie kwestie trzeba brać pod uwagę.

Łosia już raz niemal w Polsce straciliśmy, a i tak ciągle wracają pomysły na to, jak wystawić go na odstrzał.

Biali chrześcijańscy radykałowie wykorzystują antyizraelskie protesty studentów, by podkopać autorytet uniwersytetów, bastionu amerykańskiej lewicy.

Jeśli przyjrzeć się bliżej zamachom w Dagestanie, to ich bezpośrednia przyczyna jest wybitnie lokalna. Bracia Omarowie – Osman oraz Adil, synowie Magomieda, szefa administracji powiatu siergokalińskiego – lobbowali za zbudowaniem meczetu, w którym modlono by się według purytańskiej wersji islamu, salafizmu. Obaj byli od dawna zradykalizowani. Jeden z braci miał przez ponad rok mieszkać w Turcji, w której mógł nawiązać kontakt z przedstawicielami Państwa Islamskiego. Na to jednak nie przedstawiono dowodów. Inny z zamachowców, Hadżimurat Kagyrow, był z kolei krewnym byłego mera Machaczkały Musy Musajewa, który odsiaduje wyrok za nielegalny handel ziemią. Kagyrow był miejscowym celebrytą z racji przynależności do popularnego klubu MMA – Eagles, sponsorowanego w przeszłości przez bliskiego Dmitrijowi Miedwiediewowi oligarchę – Zijawudina Magomiedowa. W przeszłości, bo Magomiedow utracił wpływy i dostęp do ucha Miedwiediewa, a przede wszystkim do państwowych przetargów, ok. 2018 r. i poszedł siedzieć.

Musi świetnie wypadać na wiecach, ale nie może przyćmiewać kandydata na prezydenta. Musi zażarcie bronić go w telewizji, ale nie powinien lansować siebie samego. Jak Donald Trump szuka swojego numeru 2.