Magazyn na weekend

Naukowcy sprawdzili, z jaką skutecznością udaje się wróżyć za pomocą sieci neuronowej.

Ma rację Marcin Napiórkowski (to zapewne jego wkład w tę książkę), że mity rządzą światem. Bo każda władza – rozumiana szerzej, nie tylko rząd czy parlament – opiera panowanie na narracji. Tak też zrobił rządzący po 1989 r. liberalny establishment polityczno-medialno-ekonomiczno-symboliczny. Stworzone przez niego opowieści pozwalają mu upozorować własne nieistnienie. Dzięki tym mitom może mówić: „Ha, ha, a któż to są te elity liberalne? My? Dobre sobie!”. Książka „1989. Pozytywny mit” (i przedstawienie) pomaga to dyskretne panowanie umocnić.

Czy zwróciliście uwagę, że z debaty ekonomicznej zniknęły klasyczne nierówności? Owszem, słowo pozostaje en vogue, nadal odmienia się je przez wszystkie przypadki. Ale coraz częściej okazuje się, że to teksty oraz wystąpienia dotyczące nierówności płciowych, rasowych czy ekologicznych etc. A nierówność pojmowana tradycyjnie – ekonomiczna, dochodowa albo majątkowa – zeszła na plan dalszy. Ostatnio złapałem się na tym, że materiał autorstwa Mortena Nyborga Støstada (Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley) jest pierwszą analizą klasycznych nierówności, na jaką natrafiłem od ładnych paru miesięcy.

Nowa szczepionka na kleszczowe zapalenie mózgu.

Polska jest liderem wydatków zbrojeniowych w proporcji do PKB. W statystykach konsumpcji wyprzedzili nas Rumuni, a statystykach płac widać ewidentny wzrost realnych zarobków przy jednoczesnym spadku liczby etatów na rynku. Oto wybrane liczby dotyczące Polski.

W koncertach stadionowych najważniejsza jest oprawa, czyli wszelkie efekty specjalne. To kosztuje, ale czego się nie robi dla sprzedaży emocji.

Zarządzanie to, według powszechnej dość opinii, sztuka prowadzenia firmy. Tak wąskie rozumienie tematyki, które od kilku dekad należy do najbardziej popularnych kierunków studiów, jest nie tylko mylące, lecz również społecznie szkodliwe.

Jest szansa, że w kolejnej dekadzie połączymy się nowoczesnymi torami z sąsiadami.

Co zrobić ze smartfonami w szkołach? Mamy w edukacji do załatwienia dużo ważniejsze problemy, ale ten wydaje się jednym z najbardziej elektryzujących tematów debaty publicznej o polskim systemie edukacji. Być może budzi tyle emocji dlatego, że z jednej strony nie wyobrażamy sobie już życia bez smartfona. 

Nowe technologie zawsze były traktowane z nieufnością. Nie inaczej jest ze smartfonami. Według wielu badań są one winne problemom uczniów z koncentracją, co prowadzi do kłopotów w nauce. W zeszłym roku raport UNESCO wskazał, że po intensywnym korzystaniu ze smartfonów uczniowie mogą potrzebować nawet 20 minut na ponowne skupienie się na lekcji. Autorzy uważają, że nadmierne korzystanie z tych urządzeń negatywnie wpływa na wyniki w nauce, więc państwa powinny rozważyć wprowadzenie całkowitego zakazu ich używania w szkołach.

Wydaje się, że rozwinięcie scenariuszy z Naddniestrza, Abchazji i Osetii Południowej satysfakcjonuje Kreml.

Patrzymy na tych 16-, 17-latków o ciemniejszym kolorze skóry, intuicyjnie widząc w nich ludzi dorosłych. Nawet jeśli oni sami siebie też tak traktują, to nadal są dziećmi, a my mamy obowiązek się nimi zaopiekować.

Pokolenia Izraelczyków uczą się, że muszą się bać kolejnego ludobójstwa. Oni nie widzą świata takim, jaki jest. Patrzą przez pryzmat Auschwitz.