Partie wzajemnie zarzucają sobie nadmierne starania o PR, gdyby jednak proszki do prania lub margarynę próbowano reklamować tak, jak robią to liderzy partyjni ze swoimi programami, sprzedaż artykułów konsumpcyjnych mogłaby zaniknąć.
Mimo bowiem tego, że kampanie wyborcze pochłaniają coraz więcej pieniędzy, wyglądają, jakby ich nie znali albo ignorowali zasady, którymi rządzi się profesjonalna reklama. Politycy, którzy byli w Polsce od zawsze, w przeciwieństwie do reklamy obecnej zaledwie od 20 lat, nie wypracowali też żadnego kodeksu etycznego. Nie uznają, że jest im w ogóle potrzebny.
Główna zasada, która obowiązuje w branży reklamowej, to zakaz reklamy negatywnej. Nie można konsumentom wskazywać wad towaru konsumenta, nawet jeśli byłyby to wady prawdziwe i dla tegoż konsumenta bardzo istotne. Należy się koncentrować na zaletach własnego towaru. Potencjalny odbiorca jest wystarczająco inteligentny i sam zauważy różnicę. W polskiej polityce ta zasada nie obowiązuje. Z kampanii na kampanię jest coraz gorzej. Politycy nie zachwalają własnych programów wyborczych, recept na uzdrowienie finansów publicznych czy sposobów na uniknięcie nadchodzącej drugiej fali kryzysu. Sprawiają nawet wrażenie, że w ogóle ich nie mają. Koncentrują się na towarze konkurentów. Też nie na ich programie, bo ten zwykle nie istnieje albo jest mocno enigmatyczny. Raczej na osobie lidera. PiS zarzuca Donaldowi Tuskowi brak honoru albo wręcz niezbyt czystą koszulę. Donald Tusk stara się trzymać klasę i na osobiste mało eleganckie wycieczki wypuszczają się inni. Ale Platforma własnego towaru też nie pokazuje. Czyżby miało go zastąpić hasło „Polska w budowie”? To trochę za mało. Wydawałoby się, że w tej sytuacji bracia mniejsi, czyli SLD i PSL, mają ułatwione zadanie. Mogą prezentować swoje towary bez obawy, że oferta wielkich odciągnie od nich uwagę wyborców. Tymczasem jedni i drudzy ograniczają się do tego, że będą rozdawać. SLD zlikwiduje limity na leczenie, PSL wywalczy dla rolników jeszcze wyższe dopłaty. O tym, komu się w związku z tym podwyższy podatki, nie mówią. Partie tkwią w przekonaniu, że wyborcy poważnych programów nie oczekują. Ich liderzy mają się więc ograniczać do tego, żeby ładnie wyglądać w telewizji i dużo obiecywać. O dramatycznej sytuacji finansów publicznych cisza. Żadnej dziury zasypywać nie trzeba. Panuje powszechna zgoda, by dodatkowo ją powiększać.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.