Wydarzenia ostatniego miesiąca powinny pogrzebać mit o Alaksandrze Łukaszence jako gwarancie niezależności Białorusi. Pokazały one, że i Łukaszenka wciąż jest prorosyjski, i Rosja pozostaje prołukaszenkowska. Sugestie, że może być inaczej, które płyną od czasu do czasu z Mińska bądź Moskwy, są elementem gry, w której Rosjanie starają się sformalizować wpływy na Białorusi, a Łukaszenka – utrzymać dotychczasowy poziom wszechwładzy.
Dla białoruskiego przywódcy priorytetem jest zachowanie władzy. Nie suwerenność kraju, nie dobre imię na świecie, nie popularność w narodzie, nawet nie relacje z Rosją czy Zachodem. Chodzi wyłącznie o zachowanie władzy. Jeśli Łukaszenka ma spokój na własnym podwórku, może się bronić przed rosyjskimi naciskami, choćby imitując zbliżenie z Zachodem. Jeśli nie, sam sprzeda Moskwie kolejne elementy białoruskiej suwerenności, byle tylko Rosjanie pomogli mu wyjść z tarapatów.
Podczas kampanii wyborczej Łukaszenka grał także na niechęci do Rosji. Trudno powiedzieć, czy jego przekaz miał przekonać proeuropejską część obywateli, czy był tradycyjnym elementem rozgrywki z Zachodem. Białoruscy dyplomaci i prorządowi eksperci już dawno nauczyli się, że ich zachodni koledzy chętnie słuchają argumentów o rosyjskim zagrożeniu, które ma uzasadniać pogłębienie współpracy z Mińskiem na korzystnych dla niego warunkach.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.