Wakar: „Utalentowany Pan Ripley” pokazuje reżyserski pazur Rychcika

Ogromny sukces poznańskich „Dziadów” na dobre ukształtował reżyserski styl Radosława Rychcika. To nie jest tak, że młody artysta bez reszty zatracił się w amerykańskich popkulturowych tropach i wszystkie przenoszone na scenę utwory postanowił otwierać tym samym kluczem. Pozory mylą, choć w nieudanej rzeszowskiej „Balladynie” Goplana była wystylizowana na Shirley Temple, podobnie jak Dziewczyna z Mickiewicza miała twarz i blond włosy Marilyn Monroe. Rychcik nikogo nie udaje, bawi go to, co rozumie w lot, dlatego chce narzucić widowni język sobie bliskich skojarzeń. Kształtuje go nie od wczoraj, jego znakiem był niemądrze hermetyczny i skupiony na samym sobie „Diabeł” z Teatru Współczesnego w Szczecinie, najwięcej zawdzięczający serialowi „Twin Peaks”. Wtedy Rychcik przegrał, bo wpadł w pułapkę wywoływania tanich nastrojów. „Dziadami” jednak udowodnił, że nawet do wielkiej literatury romantycznej można przyłożyć całkiem inną niż zwykle matrycę i w amerykańskiej tradycji znaleźć odbicie świata polskiego wieszcza. „Balladyna” miała pogłębić to wrażenie, ale skończyło się na jałowej powtórce. „Utalentowany Pan Ripley” pokazuje natomiast reżyserski pazur Rychcika, wskazuje jego poczucie humoru i udowadnia, że umie już wziąć sprawdzone chwyty w nawias i bawić się własnym teatrem.