Shane Black, reżyser "Iron Mana 3": Nikt z Marvela nie wymagał i nie oczekiwał kolejnych "Avengers"

Spodziewałem się zobaczyć film o Iron Manie, a obejrzałem o Tonym Starku...

Shane Black: Fakt! Trzeba jednak pamiętać, że nie tylko ja jestem odpowiedzialny za taki, a nie inny kształt filmu. Zresztą na postaci Tony’ego Starka skupił się już Jon Favreau w dwóch poprzednich częściach i ustanowił tym samym swoisty precedens w opowieściach superbohaterskich. Ważniejsze stało się to, co kryje się pod maską; człowiek, a nie kostium. Tego właśnie brakowało mi w „Avengers” i żałuję, że ten film okazał się w gruncie rzeczy widowiskiem o kosmitach najeżdżających naszą planetę i facecie, który stoi gdzieś na wieży i wygraża bohaterom zaciśniętą pięścią. Jasne, tego też nam potrzeba i doceniam robotę Jossa Whedona, ale jeśli wrócisz pamięcią do pierwszego „Iron Mana”, do sceny, w której Tony Stark jest w niewoli, i wyobrazisz sobie, że nagle wpada tam Thor ze swoim młotem i rozwala ścianę, nie miałoby to najmniejszego sensu. To, wbrew pozorom, nie jest ten sam świat. Seria „Iron Man” od początku pomyślana była jako cykl o Tonym Starku, a nie o latających trykociarzach. Dlatego mój film opisałbym jako thriller o facecie, który odczuwa ogromną presję przez wzgląd na to, kim się stał, przez nadzieje, jakie wiążą z nim inni ludzie. Chciałem skupić się też na jego woli przeżycia, próbach wydostania się z rozpaczliwej sytuacji, w obliczu której pozostał pozornie bez szans. Interesuje mnie moc, jaką nosi w sobie, a nie ta, którą daje mu zbroja. Dlatego kiedy tylko mogłem, kazałem mu ją zdejmować.