Ograniczeń w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie można interpretować rozszerzająco

Starosta decyzją z sierpnia 2010 r. odmówił S.S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego, który miał się znajdować na działce już częściowo zabudowanej, na terenie oznaczonym w planie miejscowym jako „B” MP2 – tereny zabudowy mieszkalno-pensjonatowej i jednorodzinnej. Decyzja starosty została zaskarżona przez inwestora do wojewody, który jednakże utrzymał ją w mocy.

Organ drugiej instancji, uzasadniając decyzję, przytoczył postanowienie miejscowego planu zagospodarowania mówiące, iż na terenach o oznaczeniu „B” MP2 „adaptuje się zabudowę istniejącą z dopuszczeniem jej remontów, modernizacji, przebudowy i rozbudowy przy założeniu systematycznej likwidacji występującej sporadycznie na tym terenie zabudowy zagrodowej. Przy realizacji nowej zabudowy na niezabudowanych działkach obowiązuje zachowanie co najmniej 60 proc. powierzchni działki niezabudowanej i nieutwardzonej, czynnej biologicznie z realizacją wysokiej i niskiej zieleni towarzyszącej, gatunków rodzimego pochodzenia. W obrębie działek zabudowanych należy dążyć do uzyskania powyższych wymagań”. Wojewoda wskazał, że w związku z powyższymi zapisami nowa zabudowa możliwa jest tylko na działkach niezabudowanych, a działka należąca do S.S. do takiej nie należy. Wojewoda zauważył również, że inwestor nie przedłożył w ustalonym terminie uzupełnionych dokumentów, wymaganych już przez starostę na mocy art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623).