Zgodnie z art. 144 ust. 1 i 2 Konstytucji Prezydent, realizując swoje konstytucyjne i ustawowe obowiązki, wydaje akty urzędowe, które dla swojej ważności wymagają podpisu Prezesa Rady Ministrów (kontrasygnata). Konstytucja ustanawia domniemanie kontrasygnaty aktów urzędowych Prezydenta, co oznacza, że dla ważności wymagają jej wszystkie akty urzędowe z wyjątkiem wyraźnie wskazanych w Konstytucji. Obowiązki i uprawnienia Prezydenta wyłączone spod obowiązku uzyskania kontrasygnaty (prerogatywy) wskazane są wyraźnie w art. 144 ust. 3 Konstytucji.
Spośród 30 prerogatyw Konstytucja wymienia m.in. powoływanie sędziów (art. 144 ust. 3 pkt 17). Od wielu lat zarówno w nauce prawa konstytucyjnego, jak i praktyce funkcjonowania urzędu Prezydenta, nie budziło wątpliwości, że wydawanie wszelkich aktów urzędowych, które nie są ścisłą realizacją prerogatyw, wymaga kontrasygnaty, a treść prerogatyw nie może być interpretowana w sposób rozszerzający, ani uzupełniana w drodze ustawowej. Tak ukształtowany ład konstytucyjny funkcjonował w sposób niezakłócony przez dziesięciolecia i sprawdzał się nawet w warunkach tzw. kohabitacji, gdy premier i Prezydent wywodzili się z różnych obozów politycznych i w sposób naturalny mógł powstawać między nimi spór.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.