Białoruś

Większość zapytanych przez DGP prawników dostrzega potrzebę wprowadzenia nadzoru nad dostępem sędziów do informacji niejawnych. Zaznaczają jednak, że nie może to godzić w niezawisłość

Ucieczka Tomasza Szmydta na Białoruś została perfekcyjnie przygotowana informacyjnie przez tamtejsze służby. Sędzia, dawny bohater afery hejterskiej w Ministerstwie Sprawiedliwości, który następnie odgrywał rolę skruszonego, został przeszkolony w sprawie tego, co powinien przekazać. Podczas poniedziałkowej konferencji nawiązał do zbyt wielu linii narracyjnych reżimu Alaksandra Łukaszenki, by uznać to za jego własną intuicję. Jako Polak, niezajmujący się na co dzień niuansami białoruskiej propagandy, nie mógłby ich samodzielnie wymyślić. Dlatego to zapewne nie koniec skoordynowanej z Moskwą operacji ze Szmydtem w roli głównej.

Jeden z bohaterów afery hejterskiej, Tomasz Szmydt, sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, poprosił o azyl władze Białorusi.

Tomasz Szmydt, sędzia, który zdradził Polskę i uciekł na Białoruś, ma swoje 5 minut w białoruskich mediach i z ochotą atakuje to, co dzieje się u nas w kraju. Białorusini nie mają jednak złudzeń, jaki czeka go los i w jaki sposób Łukaszenka wykorzysta zbiega. - Mogą go trzymać i z niego korzystać kilka miesięcy, najwyżej rok – mówi Gazecie Prawnej Paweł Łatuszka, były ambasador Białorusi w Polsce, obecnie opozycjonista. A co potem?

Białoruś coraz bardziej ulega wpływom rosyjskim i stara się być jej wiernym sojusznikiem. Zadanie jakie spadło na Mińsk to destabilizacja państw bałtyckich oraz Polski. Architektem tego planu jest Wladimir Putin, ale jego wykonawstwo to Aleksandr Łukaszenko. Co jest sekretem długoletniej władzy "ojczulka", którego niemal nikt na Białorusi nie popiera? 

Alaksandr Łukaszenka, lubiący „ładne liczby”, przesunął nawet o dzień w przód swoją datę urodzenia. Wcześniej podawano, że Mikałaj urodził się 31 sierpnia, dzień po urodzinach ojca.

Finalizowanie przez Alaksandra Łukaszenkę doktryny wojennej, do której zostaną wprowadzone zapisy o rosyjskiej broni nuklearnej – w kontekście rocznicy katastrofy w Czarnobylu jest wyjątkowo cyniczne. Białoruś jest państwem, którego współczesne mity założycielskie są ufundowane w dużej mierze na traumie wynikającej z wydarzeń z kwietnia 1986 r. Wiosną 2024 r. wejdzie ono w logikę, która pozycjonuje je w zupełnie innym miejscu.

Jutro reżim Łukaszenki zatwierdzi nową doktrynę wojenną. Dokument opisuje także rolę rosyjskiej broni jądrowej. Czy Polska ma się czego obawiać?

Spotkania Alaksandra Łukaszenki z Władimirem Putinem stają się coraz częstsze. Z wypowiedzi białoruskiego dyktatora można wysnuć wniosek, że jednym z głównych tematów rozmów z jego rosyjskim odpowiednikiem są relacje z Warszawą. Podczas otwartej części spotkania Putin ni stąd, ni zowąd zapytał: „A jaka jest sytuacja na pana zachodniej granicy?”. A Łukaszenka podczas całej piątkowej wizyty obszernie tłumaczył, dlaczego Białoruś nie powinna się aktywniej włączać w wojnę z Ukrainą. Doświadczenia z Łukaszenką wskazują, że takie publiczne usprawiedliwianie się można tłumaczyć naciskami Kremla na działanie odwrotne.

Wzmożony ruch migrantów na granicy polsko-białoruskiej sugeruje, że Władimir Putin i Alaksandr Łukaszenka bacznie śledzą europejski kalendarz polityczny i wiedzą, w które klawisze i kiedy uderzyć. Obrazki z grupami osób trzymających prowizorycznie sklecone w lasach drabiny, zamieszczane w ostatnich dniach przez Straż Graniczną, to najlepszy dowód na to, że unijna polityka migracyjna nigdy nie będzie funkcjonować w tak pewny i niezmienny sposób, jak wspólna polityka rolna. Migracja w Unii Europejskiej to ciągłe pole politycznych utarczek, w których coraz mniejszą rolę odgrywają dane, a coraz większą – emocje. I to po obu stronach sporu.

Białoruś kończy redagowanie nowej doktryny wojennej, w której znajdzie się coś na wzór programu Nuclear Sharing.

Samodzielny zakaz ma być ostatecznością. Warszawa liczy, że Komisja Europejska do czerwca sama ograniczy handel z Mińskiem i Moskwą.