Skarb Państwa nie odpowiada za odsetki dla emerytowanego sędziego

Sprawa miała swoje źródło jeszcze w roku 2010, kiedy to sędzia K., pełniący wówczas funkcję przewodniczącego wydziału karnego sądu rejonowego, przebywał na zwolnieniu lekarskim. Zwolnienie trwało ponad pół roku, po czym sędzia przeszedł na urlop dla poratowania zdrowia. Niestety, urlop i leczenie nie dało poprawy i w efekcie od połowy 2011 r. sędzia nadal przebywał na zwolnieniu lekarskim. Mimo stwierdzonej niezdolności do pracy i poważnych problemów zdrowotnych (tłem była fatalna sytuacja rodzinna i osobista sędziego, którego dziecko cierpiało na poważną, nieuleczalną chorobę wrodzoną i kilka lat później zmarło) dopiero po kilku latach sędzia został przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do pełnienia urzędu z przyczyn zdrowotnych. 

Przez ten czas, od zakończenia urlopu dla poratowania zdrowia, sędzia przebywał na zwolnieniach lekarskich, ale ze względu na ówcześnie obowiązujące przepisy (konkretnie art. 94 Prawa o ustroju sądów powszechnych) po upływie roku choroby nie przysługiwało mu już uposażenie na czas choroby, ani żadne inne świadczenie (obecnie po upływie roku zwolnienia sędziemu przysługuje nadal 50% uposażenia). Nie mógł też podjąć jakiejkolwiek pracy ani zajęcia, ze względu na zakazy ustawowe. Ta sytuacja spowodowała poważne reperkusje, gdyż w kolejnych orzeczeniach SN stwierdził, że uznanie przez KRS daty przeniesienia sędziego w stan spoczynku innej niż końcowa data rocznego zwolnienia lekarskiego prowadziłoby do stanu, w którym przez nawet kilka lat (a tak było w przypadku sędziego K.) zachowując przez cały czas status sędziego, zostałby pozbawiony prawa do wynagrodzenia bądź uposażenia. W efekcie sędzia K., gdy już przeszedł w stan spoczynku, udało mu się wywalczyć wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy, w którym nie otrzymywał żadnych świadczeń. Konsekwencją tej i podobnych spraw były także zmiany w Prawie o ustroju sądów powszechnych.