Państwo musi zapewnić uchodźcom możliwość podróżowania

Od tego czasu legalnie przebywał w Serbii i był zatrudniony przez różne firmy informatyczne, ożenił się też z Serbką. Gdy złożył wniosek o dokument podróży dla uchodźców, ponieważ jego syryjski paszport stracił ważność, okazało się jednak, że jego wydanie nie jest możliwe, ponieważ minister spraw wewnętrznych Serbii nie uchwalił właściwych przepisów. W 2022 r. skarżący otrzymał nowy syryjski paszport krajowy i dzięki temu mógł opuścić Serbię. Na tę możliwość skarżący czekał przez 7 lat.

Po pierwsze trybunał orzekł, że Serbia pozbawiła skarżącego prawa do opuszczenia kraju przez okres siedmiu lat, co stanowiło ewidentną ingerencję w samą istotę jego praw i wolności w rozumieniu art. 2 protokołu nr 4 do europejskiej konwencji, gwarantującego prawo do swobodnego poruszania się. Powodem braku możności wydania dokumentu podróży dla uchodźców był brak uchwalenia i wprowadzenia w życie przez władze serbskie przepisów wdrażających ustawę o azylu. Oceniając zasadność ingerencji, trybunał stwierdził, że serbska ustawa o azylu uznawała indywidualne prawo uchodźcy do uzyskania dokumentu podróży i wymagała od ministra spraw wewnętrznych uchwalenia przepisów pomocniczych w celu zapewnienia jej wdrożenia. W związku z tym uprawnienie skarżącego do otrzymania właściwego dokumentu wynikało z ustawodawstwa krajowego, które nadawało też moc obowiązującą zobowiązaniom Serbii wynikającym z konwencji dotyczącej statusu uchodźców. Ponadto bezczynność legislacyjna trwała przez siedem lat, co stanowi znaczny okres czasu, a Serbia nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek wysiłki w celu zapewnienia stanowiącej element zasady praworządności realizacji regulacyjnych i operacyjnych zobowiązań w celu wdrożenia prawa krajowego.