Służba cywilna: Niezdolność do pracy przyczyną wypowiedzenia

Ustawa o służbie cywilnej z 2008 r., podobnie jak wcześniej obwiązujące pragmatyki służbowe (z 1998 i 2006 roku), przewiduje obligatoryjny i fakultatywny sposób rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem z urzędnikiem służby cywilnej. W przypadku wystąpienia przyczyn fakultatywnych przełożony służbowy ocenia, czy i na ile w konkretnych okolicznościach sprawy uzasadniają one rozwiązanie stosunku pracy. Natomiast w przypadku zaistnienia przyczyn obligatoryjnych ma on obowiązek wypowiedzieć urzędnikowi służby cywilnej stosunek pracy.

Odmienne regulacje

Ustawa z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (dalej w skrócie u.s.c.) zawiera odmienne od kodeksu pracy regulacje w zakresie wypowiadania umów o pracę na czas nieokreślony. W literaturze wskazuje się następujące różnice. W ustawie ustanowiono wyczerpujący katalog przyczyn uzasadniających wypowiedzenie stosunku pracy urzędnikowi służby cywilnej, podczas gdy w kodeksie pracy przyjęto klauzulę generalną zasadności wypowiedzenia. Przyjęto rozwiązanie, że pracodawca jest zobowiązany w niektórych przypadkach do wypowiedzenia stosunku pracy. Na gruncie umownego stosunku pracy natomiast pracodawca sam decyduje, czy w razie zajścia okoliczności uzasadniających wypowiedzenie dokona tej czynności prawnej. Ponadto w ustawie dla wszystkich urzędników ustalono jednolity trzymiesięczny okres wypowiedzenia. W kodeksie pracy długość okresu wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony uzależniona jest od czasu stażu pracy pracownika. Ważne jest także, że w ustawie o służbie cywilnej nie przewidziano tzw. uprzedniej powszechnej ochrony trwałości stosunku pracy przed wypowiedzenia realizowanym na gruncie umownego stosunku pracy przez związki zawodowe w ramach konsultacji zamiaru wypowiedzenia.