Dostawy pomiędzy krajami UE mogą być realizowane w ten sposób, że towar wysyłany jest od dostawcy (podmiotu A), z pominięciem pośrednika (podmiotu B), bezpośrednio do miejsca przeznaczenia (podmiotu C). Jakie problemy wiążą się z rozliczeniem takiej transakcji?
W takim schemacie trudności budzi ustalenie, które z dostaw powinny być traktowane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT), a z perspektywy nabywcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT), a które jako transakcje krajowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) w przypadku gdy za transport odpowiada podmiot B, uznaje się, że „transakcją ruchomą” jest dostawa na jego rzecz, chyba że udowodni, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować jego dostawie. Daje to pewną swobodę po stronie podmiotu B do określania, która z dostaw jest transakcją wewnątrzunijną.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.