Obowiązujące od początku lipca zmiany w ustawach o podatkach dochodowych miały zmniejszyć ryzyko otrzymania sankcji za przelew na rachunek niewidniejący w wykazie podatników VAT. Niezamierzonym skutkiem mogą być zaś nowe wątpliwości dotyczące płatności na konta wirtualne
Należy podkreślić, że obowiązujące od początku 2020 r. art. 22p ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1387; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 1106; dalej: ustawa o PIT) i art. 15d ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 865; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 1106; dalej: ustawa o CIT) nie mogą być postrzegane jako regulacje wskazujące, jakie muszą być spełnione warunki, aby wydatek podlegał ujęciu w rachunku podatkowym jako koszt. Ich funkcja jest całkowicie przeciwna. Otóż ustawodawca przekazuje podatnikom jednoznaczną informację: bez znaczenia jest to, że koszt jest celowy podatkowo i nie podlega innym wyłączeniom, bo jeżeli w warunkach określonych w tym unormowaniu zapłata została dokonana na rachunek niewidniejący na dzień płatności w wykazie czynnych podatników VAT, to taka operacja powoduje wyłączenie wydatku z kosztów podatkowych. W drugą stronę to nie działa, tj. sam fakt, że zapłata została dokonana na rachunek widniejący na białej liście czy nawet w mechanizmie podzielonej płatności, nie zdejmuje z podatnika obowiązku wykazywania celowości kosztu lub weryfikacji w kontekście pozostałych wyłączeń kosztowych.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.