Banki kończą prace, których celem jest rozwiązanie problemu trwałego nośnika – między innymi poprzez użycie innowacyjnych technologii opartych na wykorzystaniu łańcucha bloków (blockchain). Czy rekomendowane przez Związek Banków Polskich sposoby są odpowiedzią na wyzwania?
Problem z definicją
Zgodnie z definicjami zawartymi w przepisach europejskich oraz krajowych, m.in. w dyrektywach 2007/64/WE oraz 2015/2366 w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (odpowiednio PSD oraz PSD2) oraz polskiej ustawie o usługach płatniczych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2003 ze zm.), która implementuje te dyrektywy, trwały nośnik to „instrument umożliwiający użytkownikowi przechowywanie informacji osobiście do niego adresowanych w sposób umożliwiający dostęp do tych informacji w przyszłości przez okres właściwy do celów tych informacji i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci”. Ta pozornie prosta i jasna definicja stała się źródłem wielu kontrowersji i problemów, które w Polsce dotknęły szczególnie sektor bankowy. W ramach postępowań wszczętych przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakwestionowano możliwość pełnienia funkcji trwałego nośnika przez wewnętrzne skrzynki pocztowe bankowości elektronicznej, do których klient może się dostać po zalogowaniu do konta bankowego. Skrzynki te były i są powszechnie wykorzystywane do przekazywania klientom informacji o zmianach w ogólnych warunkach umów oraz taryfach.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.