W sławnej kiedyś komedii wojennej „Złoto dla zuchwałych”, z udziałem Clinta Eastwooda i Telly Savalasa, pluton amerykańskiego zwiadu dowiaduje się, że w małym francuskim miasteczku za linią frontu jest bank, a w nim złoto. Amerykanie przedostają się przez linię frontu, ale w miasteczku pojawia się problem. Na rynku stoi niemiecki tygrys, który broni banku. Eastwood i Savalas namawiają dowódcę czołgu, by zamiast bronić banku, wystrzelił pocisk w jego żelazną bramę, a jeśli tak się stanie, to załoga czołgu dostanie swój udział w złocie. W następnej scenie wieżyczka czołgu obraca się we właściwą stronę. Trudno oprzeć się wrażeniu, że ten fragment filmu w istocie streszcza historię podjęcia programu luzowania ilościowego (QE; quantitative easing) przez EBC.
W USA i Wielkiej Brytanii, odmiennie niż w strefie euro, globalny kryzys bankowy nie wywołał ostrych kryzysów fiskalnych, mimo że i tam deficyty budżetowe zwiększyły się gwałtownie. Stało się tak dlatego, że Rezerwa Federalna i Bank Anglii nieomal od razu po upadku Lehman Brothers zastosowały programy QE, a więc masowo interweniowały na rynku obligacji skarbowych, by zapobiec silnemu wzrostowi długoterminowych stóp procentowych. Oba banki centralne chciały stworzyć swym rządom możliwość stopniowego (a nie raptownego) zacieśniania polityki fiskalnej i uniknąć dzięki temu powrotu recesji, co się udało.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.