Godusławski: Strach broni przed budżetowym szaleństwem

Dlatego już na starcie PiS musiał ułożyć listę priorytetów i podporządkować jej agendę „dobrej zmiany”. Możliwe wyjaśnienia są trzy. Po pierwsze, ekstrakasa na dzieci i możliwość opuszczenia rynku pracy przez kobiety w wieku 60 lat, a mężczyzn pięć lat później, suwerenowi wystarczy. To znaczy, że największa rata za wygrane wybory została opłacona, a resztę zobowiązań można umorzyć albo spłacić tylko w części. Druga opcja nakazuje przypuszczać, że tak jak w „Misiu” reżyser w partii rządzącej powiedział: „Jest prawda czasów, o których mówimy, i prawda ekranu”. Czyli budżet nie jest z gumy, stać nas na znacznie mniej, niż obiecywaliśmy, i trzeba racjonalnie wydzielać porcje. Pierwszy zrozumiał to Paweł Szałamacha, gdy zasiadł w fotelu ministra finansów. Długo blokował podwyżkę kwoty wolnej, a wiek emerytalny chciał zamrozić na poziomie 61/66 lat. Wśród jego rządowych kolegów zostało to jednak odebrane jako sypanie piachu w tryby maszyn, które odbudowują Polskę z „ruiny”. Jego następca Mateusz Morawiecki już wiedział, że z budżetową rzeczywistością trzeba iść czasem na kompromisy. Było mu z tym łatwiej, bo szerszym strumieniem zaczęły wpływać podatki. Dlatego udało się w kadłubkowej formie wprowadzić wyższą kwotę wolną dla najmniej zarabiających, co kasy państwa nie rujnuje i przy odpowiedniej oprawie PR można uznać za wypełnianie wyborczych zobowiązań. Co z tego, że obiecano 8 tys. zł dla wszystkich? Nic. Nikt rozsądny nie wierzył, że to się uda, a reszta chciała dać się uwieść wizji obniżki podatków. Trochę jak w nagranej i podsłuchanej rozmowie byłych ministrów PO Radosława Sikorskiego i Jacka Rostowskiego, gdzie jeden mówi, że „obietnice polityczne wiążą tylko tych, którzy w nie wierzą”, a drugi odpowiadał na to, że „dwa razy obiecać, to jak raz dotrzymać”.